آرشیو برای ‘روزمره گیها’ دسته ها
امروز ما در جامعه ای زندگی می کنیم که هزاران بیمار محتاج عضو پیوندی با رنج بسیار در انتظار دریافت عضو پیوندی، روزهای عمر خود را سپری می کنند و هر روز نیز بر تعداد این بیماران افزوده می گردد و بعلت کمبود اعضای اهدایی ، متاسفانه درصد زیادی از این بیماران در لیستهای انتظار فوت می کند. این در حالی است که همه روزه با مواردی از مرگ مغزی در بیمارستانهای سراسر کشور مواجه می شویم که یک مرگ غیرقابل برگشت می باشد و با نگهداری قلب و تنفس بیمار با دستگاه، سیستم درمانی متحمل هزینه های اضافی می شود و خانواده بیمار گرفتار مشکلات عدیده می گردد، در حالیکه اعضای بدن این بیماران می تواند باعث نجات جان بیماران زیادی گردد.
براساس یک مطالعه که در سال ۱۳۷۹ انجام گرفت علیرغم تمایل و کشش مثبتی که افراد جامعه ما به این موضوع دارند بدلیل متناسب نبودن نگرش آنها با میزان آگاهی در رابطه با اهدای عضو و پیوند در ایران، نمی توان مطمئن بود که خانواده ها در لحظه بروز حادثه بتوانند تصمیم درستی بگیرند.
لازم بود تا به طرق مختلف و با بکارگیری تمامی امکانات از جمله رسانه های گروهی و برنامه های آموزشی، آگاهی عموم جامعه را در این خصوص افزایش دهیم تا ذهنیت و شناخت عموم مردم بسوی انطباق مرگ مغزی با مرگ کامل و غیر قابل برگشت سوق یابد و شاهد عنیت یافتن نگرش مثبت مردم ایران در رفتارشان باشیم.
با توجه به اهمیت فرهنگ سازی، پس از شکل گیری واحد فراهم آوری اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید بهشتی در سال ۱۳۸۱، کمیته ای با هدف ارتقای سطح آگاهی عموم جامعه در چارت سازمانی این واحد پیش بینی گردید .
این کمیته فعالیتهای خود را از مرداد ماه ۱۳۸۴، آغاز کرده است و در این مدت کوتاه به نتایج چشمگیری رسیده است. برگزاری شش دوره مراسم بزرگداشت پیوند اعضا با عنوان جشن نفس ،جشن زندگی ، توزیع پمفلتهای آموزشی به سراسر کشور، برگزاری کارگاه آموزشی و سخنرانی در برخی از مجامع از جمله فعالیتهای این واحد بوده است.
برای درخواست کارت به این آدرس مراجعه نماییدwww.ehda.ir
نفهمیدم چطور عشقت در دلم نشست آخر من رسم عاشقی نمیدانستم.
مرا ببخش که نمیدانستم چطور باید دوستت داشت، آخر من برای اوّلین بار عاشق میشدم.
مرا ببخش که بیمقدمه عاشقت شدم، باور کن نمیدانستم برای ابراز عشق باید مقدمه چید.
مرا ببخش، آخر کسی به من نگفته بود که چطور باید به تو بگویم دوستت دارم، من تمام حرفهای دلم را با تو در میان میگذاشتم و نمیدانستم عشق وقتی برای شنیدن حرف دل ندارد.
مرا ببخش، من نمیدانستم که در عشق هم میشود دروغ گفت. پس اگر همیشه حقیقت را گفتهام با اینکه میدانستم شاید ناراحتت کند، متاسفم.
مرا ببخش، نمیدانستم که باید در بازی عشق بازیگر ماهری بود. کسی به من یاد نداده بود که نباید تمام ماسکهایی که در زندگی بر چهره میگذارم را برای تو آشکار کنم.
مرا ببخش، فکر میکردم که تو دوست داری من واقعی را ببینی نه آن کسی که دیگران میبینند، پس پردههای درونم را کنار زدم تا تو به خصوصیترین لایههای وجودم راه پیدا کنی.
مرا ببخش، که هرگز تو را نبوسیدم، آخر به اشتباه فکر میکردم که عشق مقدّستر از آن است که به شهوت آلوده شود.
مرا ببخش، که ارزش عشقمان را اندازه نگرفتم، آخر نمیدانستم که میشود روی عشق قیمت گذاشت.
مرا ببخش که همیشه با تو بودن را دوست داشتم، هرگز نفهمیدم که عشق هم برای آدمها حد و مرزی دارد.
مرا ببخش که لحظه لحظهی زندگیام را با تو تقسیم کرده بودم، نمیدانستم که از عشق هم میتوان خسته شد.
مرا ببخش که نمیدانستم عشق را باید یاد گرفت، باید بازی کرد. من کودکی بودم معصوم که از عشق هیچ نمیدانستم.
و در آخر مرا ببخش که تو را عاشقانه دوست میداشتم، آخر رسم عاشقی نمیدانستم.
این هم قرعه ی فال سال جدید ما بود :
خرم آن روز کز این منزل ویران بروم راحت جان طلبم واز پی جانان بروم
گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب من به بوی سر آن زلف پریشان بروم
دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم
چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت به هواداری آن سرو خرامان بروم
در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت با دل زخم کش و دیده گریان بروم
نذر کردم گر از این غم بدرآیم روزی تا در میکده شادان و غزلخوان بروم
به هواداری او ذره صفت رقص کنان تا لب چشمه خورشید درخشان بروم
تازیان را غم احوال گرانباران نیست پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم
ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون همره کوکبه آصف دوران بروم
عکس نداریم !
به نظر میاید هیچکس متوجه این حقیقت نیست که اگر هستی پوچ است ،دیگر در عرصه ی آن به نحو درخشانی کسب موفقیت کردن از شکست خوردن در آن ارزش بیشتری ندارد.فقط اینطور راحتتر است.ولی نباید فراموش کرد که روشن بینی موفقیت را ناگوار میکند حال آنکه در پیش پا افتادگی و حقارت همیشه این امید وجود دارد که وضعیت تغییر کند.
در واقع ما تربیت شده ایم چیزی را باور کنیم که وجود ندارد، زیرا موجودات زنده ای هستیم که نمیخواهیم رنج ببریم.بنابراین ،تمام نیروهایمان را صرف این میکنیم که به خودمان بقبولانیم که چیزهایی وجود دارند که ارزش زحمت کشیدن را دارند و به خاطر آنهاست که زندگی مفهوم دارد .
ادامه دارد…..
حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود ، اما افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی آبی معرفی کردند.
دکتر علی شریعتی
آنور دیوار دستی ست
که رو به زوال میرود
اینور دیوار
اما
. . . .

محک حامی استوار پدران و مادرانی است که کودک آنها به بیماری سرطان مبتلا شده است. در سایه این حمایت، خانواده ها می توانند بدون نگرانی، تنها به درمان کودک خود فکر کنند و کودکان می توانند شادمانه تر فرآیند درمان را طی نموده و آرزو های آنها از بودن یا نبودن، به چگونه زیستن در آینده تغییر کند. در سایه حمایت محک هیچ کودکی از فقر و ناتوانی در پرداخت هزینه درمان، فوت نخواهد کرد. محک با ارائه بالاترین سطح از پاسخگویی و شفافیت، معتمد ترین نهاد خیریه برای نیکوکاران و سازمان های بشر دوستانه و عملکرد آن معیاری برای ایجاد و ارزیابی سازمان های مشابه در سطح ملی و بین المللی خواهد بود.
این سازمان از نظر چند عملکردی بودن، در دنیا منحصر به فرد بوده و در هریک از زمینه های فعالیت، در زمره یکی از ده سازمان برتر در جهان خواهد بود
شما هم میتونید تنها با ماهی هزار تومان حامی کودکان سرطانی کشرموون باشید.
http://www.mahak-charity.org






