برچسب های پست ‘تنهایی’
اسفند ۱۰م, ۱۳۸۸ | 
نوشته شده توسط: 
در هجمه ای از خاطرات فسرده
و در لختی یک انتظار بی پایان
نگران
و پریشان
استاده ام
ای کاش میامدی و لبریزم میساختی از استشمام تمام لحظه هایی که بوی با تو بودن میدهند.
حسام حاتمی
دست خط زشت بنده رو مشاهده میکنید. برای مشاهده بهتر عکس روی اوون کلیک کنید.
این دیوار نوشته را در سفری که به یکی از شهرهای حومه اهواز داشتم دیدم ، همیشه دیوار نوشته ها برای من حرفهای جالبی دارند که اینبار شما رو هم مهمان کردم.
آتش گرفتم ،
آنقدر که یادی از حال من نمیکنی ،
اگر در غربت هم بمیرم ،
خیالی از من در سرت نخواهد بود.
به یادآور ،به یادآور، ایامی را که
میان انبوه زجه های تنهاییت به بلوغ رسیدی
و دل به امیدهای درخشان دیروز
که حال جز خاکستری از آنها در ذهنت باقی نمانده
پا به عرصه مکافاتت نهادی ، اما به بهانه کدامین جنایت ….؟!
بسیار ملامتها دیدی
و اشکها ریختی
اما افسوس،افسوس
کسی تورا پیدا نکرد
و تا به گردن در این لجنزار
فرورفتی، وفرورفتی
و دل خوش داشتی به دستی نجات بخش …اما دریغ..
این نزدیکیها هیچ بویی به مشام نمیرسد
جزبوی تعفن مردار افکاری پوسیده، مرده و سربه مهر
بر فرسودگی این تن اسیر میافزا
و لب به گلایه مگشا
که بیرحمانه تورا سلاخی خواهند کرد
و هیچ باکشان نیست
کار هررزوشان کشتن دوباره توست.
چهارشنبه بیست و یکم شهریور ۱۳۸۶-حسام حاتمی-
ارسال شده در دسته ی : اشعار من | 
یرچسب ها : اشعار من, افکار پوسیده, تنهایی, حسام حاتمی, لب به گلایه مگشا | 
۲ دیدگاه »
